MEDSCAPE SEPT 28,2018
Peter Covacs MD,PhD
Αποβολή μπορεί να συμβεί στο 15-25% των κλινικά διαπιστωμένων κυήσεων.
Οι περισσότερες αποβολές οφείλονται σε τυχαίες χρωμοσωμικές ανωμαλίες.
Όταν μια γυναίκα παρουσιάζει 2 ή περισσότερες αποβολές κάτω από παρόμοιες συνθήκες ,τίθεται η διάγνωση της καθ’έξην αποβολής.
Οι καθ΄έξην αποβολές υπολογίζονται στο 3-5% των συνολικών εμβρυικών απωλειών.
Οι παράγοντες κινδύνου για την απώλεια μιας κύησης έχουν καλά τεκμηριωθεί. Οι γυναίκες άνω των 35 ,άνδρες άνω των 50 ,stress,κάπνισμα ,αυξημένη κατανάλωση αλκοόλ ή κατάχρηση καφέ,περιβαλλοντικές επιδράσεις και χρόνια φλεγμονή της μήτρας,έχουν όλοι αναγνωριστεί ως παράγοντες κινδύνου.
Οι υποτροπιάζουσες αποβολές απαιτούν προσεκτική εκτίμηση.
Αυτό συνήθως σημαίνει γενετικό ,αιματολογικό ,ενδοκρινολογικό και ανοσολογικό έλεγχο ,όπως και έλεγχο της ενδομητρικής κοιλότητας.
Όταν αναγνωριστεί ένα πρόβλημα αντιμετωπίζεται με την κατάλληλη θεραπεία.
Σε ένα ποσοστό περίπου 50% όμως ,δεν αναγνωρίζονται συγκεκριμένοι παράγοντες υπεύθυνοι για την απώλεια .
Οι διαφορετικές προσεγγίσεις συνοψίζονται σε πρόσφατες αναλύσεις όπου εξετάζονται τα αποτελέσματα μετά από χρήση προγεστερόνης [σε κάποιες μελέτες πιστοποιείται η ωφέλεια αυτής ],ασπιρίνης [μικρός αριθμός ώστε να εξαχθούν συμπεράσματα], βάσει τριών μελετών καμία ωφέλεια από χρήση ηπαρίνης μικρού μοριακού βάρους ,στεροειδών [που δεν εξετάστηκε καν η χρήση τους],ανοσοποίησης με πατρικά λεμφοκύτταρα [πιθανή μικρή βελτίωση αλλά ασυνήθιστα μικρός αριθμός κυήσεων] ,ενώ καμία μελέτη δεν εξέτασε την επίδραση της προεμφυτευτικής διάγνωσης.
Σύμφωνα με την μετα-ανάλυση,η μόνη θεραπεία που μπορεί να προταθεί γα την αντιμετώπιση των ιδιοπαθών αποβολών είναι η προγεστερόνη ξεκινώντας από την Ωορρηξία.
Οι επαναλαμβανόμενες αποβολές είναι πηγή μεγάλου άγχους και για τους δύο υποψήφιους γονείς όπως και για τους επαγγελματίες υγείας,ιδίως αν δεν μπορεί να αναγνωριστεί αιτιολογικός παράγοντας.. Ακόμα κι αν όμως, αναγνωριστεί κάποια ανωμαλία η αποτελεσματικότητα των περισσότερων διαθέσιμων θεραπειών δεν είναι επαρκώς τεκμηριωμένη.
Οι συγγενείς ή άλλες ανατομικές ανωμαλίες της μήτρας μπορούν να διορθωθούν χειρουργικά,κάτι που σίγουρα θα βελτιώσει την έκβαση των μελλοντικών κυήσεων.
Οι σοβαρές ενδοκρινολογικές ανωμαλίες ,[υποθυρεοειδισμός ,υπερθυρεοειδισμός ,υπερπρολακτιναιμία] μπορούν επίσης να διορθωθούν φαρμακευτικά.
Ο ρόλος των αιματολογικών διαταραχών είναι αμφισβητίσιμος.
Η Ηπαρίνη έχει βρεθεί ότι επηρρεάζει την εμφύτευση της τροφοβλάστης,αλλά ωφέλεια σε καθ’έξην αποβολές,δεν έχει αποδειχθεί.
Στην περίπτωση βέβαια του αντιφωσφολιπιδικού συνδρόμου,ο συνδυασμός ΑΣΠΙΡΙΝΗΣ ΚΑΙ ΗΠΑΡΙΝΗΣ ΒΕΛΤΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΚΒΑΣΗ.
Σε περιπτώσεις χρωμοσωμικών ανωμαλιών των γονέων προτείνεται προεμφυτευτική διάγνωση με γενετική καθοδήγηση.
Ο πιθανός ρόλος του ανοσοποιητικού συστήματος και των αγωγών που το τροποποιούν , έχουν κατά καιρούς δοκιμαστεί και μελετηθεί εκτενώς ,αλλά δεν έχει βρεθεί όφελος.
Τα ζευγάρια που δοκιμάζονται με επαναλαμβανόμενες αποβολές βρίσκονται σε απόγνωση και είναι διατεθειμένα να δοκιμάσουν οποιαδήποτε αγωγή ώστε να βελτιώσουν τις πιθανότητές τους να αποκτήσουν ένα παιδί.
Δεν θα πρέπει να λησμονούμε όμως , ότι η πρόγνωση χωρίς αγωγή σε περιπτώσεις ανεξήγητης επαναλαμβανόμενης εμβρυικής απώλειας είναι ευνοίκή.
Οι περισσότερες θα συλλάβουν χωρίς ειδική θεραπεία.
Η μετα-ανάλυση υποστηρίζει μόνο μία αγωγή για ιδιοπαθή επαναλαμβανόμενη απώλεια : ΤΗΝ ΠΡΟΓΕΣΤΕΡΟΝΗ.
Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις ,η κατάλληλη συμβουλευτική ,η επεξήγηση της πρόγνωσης χωρίς αγωγής και η προσεκτική προσέγγιση με θετική διάθεση και αισιοδοξία προτιμώνται σαφώς σε σχέση με αγωγές χωρίς αποδεδειγμένη αποτελεσματικότητα και δυνητικές παρενέργειες.
