Πως διαγιγνώσκεται το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών;
Το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών [Polycystic Ovarian Syndrome – PCOS] είναι μια κοινή διαταραχή που συχνά επιπλέκεται από Υπογονιμότητα λόγω χρόνιας ανωοθυλακιορρηξίας και Υπερανδρογονισμό με τις κλινικές εκδηλώσεις της ολιγομηνόρροιας [μικρή περίοδος ],της υπερτρίχωσης και της ακμής. Πολλές γυναίκες είναι παχύσαρκες και παρουσιάζουν σε μεγαλύτερη συχνότητα διαταραχή στην ανοχή της γλυκόζης, του Σακχαρώδους Διαβήτη τύπου 2 όπως και άπνοια στον ύπνο ,σε σχέση με τον υπόλοιπο πληθυσμό.
Οι γυναίκες αυτές παρουσιάζουν ένα συγκεκριμένο καρδιαγγειακό προφίλ ,χαρακτηριστικό του λεγόμενου μεταβολικού συνδρόμου όπως αυτό χαρακτηρίζεται από Υπέρταση, δυσλιπιδαιμία, σπλαχνική παχυσαρκία ,αντίσταση στην ινσουλίνη και υπερινσουλιναιμία.
Το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών συχνά διαγιγνώσκεται από γυναικολόγους και γι’αυτό είναι σημαντική η γνώση των μακροχρόνιων επιπτώσεων της κατάστασης αυτής ώστε να υπάρξει συνολική και πλήρης προσέγγιση της διαταραχής.
Το σύνδρομο των πολυκυστικών ωοθηκών είναι η πιο συχνή ενδοκρινολογική διαταραχή των γυναικών αναπαραγωγικής ηλικίας. Λόγω των διαφορών στα διαγνωστικά κριτήρια κυμαίνεται η συχνότητα αρκετά ,από 2.2 % έως και 26%!.
Η συχνότητα ποικίλλει και ανάλογα με την εθνικότητα. Για παράδειγμα οι Καυκάσιες έχουν μικρότερη συχνότητα εμφάνισης σε σχέση με τις Ασιάτισες ,όπου εμφανίζεται σε μικρότερη ηλικία και με βαρύτερα συμπτώματα.
ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΩΝ ΩΟΘΗΚΩΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΙΑΓΙΓΝΩΣΚΕΤΑΙ ΒΑΣΕΙ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΚΡΙΤΗΡΙΩΝ [τα κριτήρια Rotterdam της Ευρωπαικής εταιρείας ανθρώπινης αναπαραγωγής και γονιμότητας και της Αμερικανικής εταιρείας αναπαραγωγικής ιατρικής .
Τα κριτήρια του Rotterdam ,περιγράφουν ένα μεγαλύτερο εύρος καταστάσεων ,με τη διάγνωση να τίθεται με 2 από τα 3 παρακάτω κριτήρια :
1.Πολυκυστικές ωοθήκες [είτε > 12 ωοθυλάκια είτε αυξημένος ωοθηκικός όγκος > 10 cm3]
2. Mειωμένη ωοθυλακιορρηξία ή ανωοθυλακιορρηξία
3. Κλινικά και/ή Βιοχημικά σημεία υπερανδρογονισμού
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η διάγνωση του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών τίθεται όταν οι άλλες αιτίες για ακανόνιστους κύκλους όπως η δυσλειτουργία του θυρεοειδούς ,η μεγαλακρία ή η υπερπρολακτιναιμία ,έχουν αποκλειστεί, εάν υπάρχει κλινική υποψία.
Τα κλινικά χαρακτηριστικά του υπερανδρογονισμού [αυξημένα ανδρογόνα στο σώμα ] περιλαμβάνουν υπερτρίχωση με αύξηση της τριχοφυίας στο πρόσωπο και στο σώμα και ιδίως στη μέση γραμμή.
Αν και χρησιμοποιείται η ελεύθερη και η ολική τεστοστερόνη για τη διάγνωση του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών ,το συνιστώμενο τεστ για διάγνωση είναι o ΔΕΙΚΤΗΣ των ελεύθερων ανδρογόνων [συνολική τεστοστερόνη δια της SHBG X100].
Εάν υπάρχουν σημεία αρρενοποίησης [πχ βαθιά φωνή, μείωση του μεγέθους των μαστών, αυξημένη μυική μάζα ,υπερτροφία κλειτορίδας] ,ταχέως επιδεινούμενη υπερτρίχωση [μεγάλη διαφορά σε 1 έτος ] ή υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης [> 5nmol/l ή παραπάνω από το διπλάσιο της ανώτερης τιμής του φυσιολογικού εύρους] θα πρέπει να αποκλειστούν όγκοι που εκκρίνουν ανδρογόνα και αργοπορημένης εμφάνισης /μη κλασσική συγγενής υπερπλασία των επινεφριδίων.
Θα πρέπει να προσδιορίζεται η 17-ΟΗ προγεστερόνη στην ωοθυλακική φάση ,η οποία θα είναι υψηλή στη συγγενή υπερπλασία των επινεφριδίων. Είναι δυνατό να υπάρχει συγγενής υπερπλασία επινεφριδίων χωρίς να είναι πολύ υψηλή η τεστοστερόνη > 5 nmol/l,ιδίως αν η γυναίκα είναι ετερόζυγη για τη νόσο.
Έτσι ο προσδιορισμός της 17-OH προγεστερόνης πρέπει να γίνεται όταν υπάρχει μεγάλος βαθμός υπόνοιας πχ Εβραική καταγωγή ή οικογενειακό ιστορικό συγγενούς υπερπλασίας επινεφριδίων, αφού η αντιμετώπιση είναι διαφορετική από το PCOS .
ΠΟΙΑ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ Η ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΗ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ PCOS ΩΣ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ;
Οι γυναίκες θα πρέπει να ενημερώνονται σχετικά με την αύξηση του καρδιαγγειακού τους κινδύνου σε απόλυτα εξατομικευμένη βάση ,την θετική επίπτωση της αλλαγής του τρόπου ζωής ,συμπεριλαμβανομένης της απώλειας βάρους ιδίως στις παχύσαρκες .Θα πρέπει επίσης να γνωρίζουν ότι δεν υπάρχουν στοιχεία που να δείχνουν ότι η απώλεια βάρους είναι δύσκολη ή αδύνατη όταν υπάρχει σύνδρομο πολυκυστικών ή ότι αυτό καθαυτό προκαλεί πρόσληψη βάρους.
ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
1.ΜΕΤΑΒΟΛΙΚΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ
1α.Ποιός είναι ο κίνδυνος ανάπτυξης Διαβήτη Κυήσεως σε γυναίκες με PCOS;
Η συχνότητα ΣΔ Κυήσεως είναι 2πλάσια σε γυναίκες με PCOS .
1β. Πως θα πρέπει να ελέγχονται οι γυναίκες με PCOS για ΣΔ ΤΎΠΟΥ 2;
Οι γυναίκες με PCOS που είναι υπέρβαρες[ΒΜΙ>25] και οι γυναίκες με PCOS που δεν είναι υπέρβαρες[ΒΜΙ< 25],αλλά που έχουν επιπλέον παράγοντες
κινδύνου όπως η προχωρημένη ηλικία [>40],ατομικό αναμνηστικό ΣΔ ή οικογενειακό τύπου 2 ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΚΑΜΠΥΛΗ ΑΝΟΧΗΣ ΣΤΗ ΓΛΥΚΟΖΗ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ 2 ΩΡΩΝ ΜΕ 75 ΓΡΑΜΜΑΡΙΑ ΓΛΥΚΟΖΗΣ.
Στις γυναίκες εκείνες που έχουν αυξημένο σάκχαρο νηστείας [νηστείας 6,1-6,9 mmol/l] –[περίπου 110-126 mg /dl]
ή επηρεασμένο σάκχαρο μετά από 2ωρη καμπύλη [σάκχαρο > 7,8mmol/l [140] αλλά < 11 –[196]
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΤΗΣΙΩΣ ΜΙΑ ΚΑΜΠΥΛΗ ΣΑΚΧΑΡΟΥ.
Αυξημένη αντίσταση στην ινσουλίνη παρατηρείται στο 65 -80% των γυναικών με PCOS ,ανεξάρτητα από την παχυσαρκία .Επιδεινώνεται περαιτέρω με το υπερβάλλον βάρος.
Η αντίσταση στην ινσουλίνη έχει βρεθεί να επιδεινώνει τα αναπαραγωγικά και μεταβολικά χαρακτηριστικά ,τον τύπο 2 του ΣΔ και τον καρδιαγγειακό κίνδυνο σε πάσχουσες από PCOS .
Σε γυναίκες με σοβαρό υπερανδρογονισμό και ανωοθυλακιορρηξία παρατηρείται και το υψηλότερο ποσοστό μεταβολικών ανωμαλιών.
Υπάρχει ένας αυξημένος κίνδυνος διαταραγμένης ανοχής στη γλυκόζη και ΣΔ τύπου ΙΙ στις γυναίκες με PCOS ανεξάρτητα από την παχυσαρκία.
Επίσης αναφέρεται πρωιμότερη έναρξη της υπεργλυκαιμίας και ταχύτερη εξέλιξη σε ΣΔ τύπου 2 ,σε PCOS .
Το PCOS αναφέρεται σαν μη –τροποιήσιμος παράγοντας κινδύνου για τον ΣΔ τύπου 2.
Επιπλέον ο ΣΔ τύπου 2 ,είναι ένας μείζων παράγοντας κινδύνου για το καρδιαγγειακό σύστημα και η αλλαγή στον τρόπο ζωής έχει βρεθεί να καθυστερεί ή να αποτρέπει την εξέλιξη σε ΣΔ. Έτσι η έγκαιρη διάγνωση και αντιμετώπιση των γυναικών με PCOS είναι σημαντική.
Ένα απλό σάκχαρο νηστείας έχει βρεθεί ότι δεν είναι ακριβές και καταλήγει σε υπο—διάγνωση του ΣΔ τύπου 2 στις γυναίκες με PCOS..Εχει προταθεί η τιμή της γλυκοζυλιωμένης HbA1c > 6.5% για τη διάγνωση του ΣΔ, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε μη διάγνωση κάποιων περιστατικών ΣΔ, αλλά σε κάθε περίπτωση μπορεί η γλυκοζυλιωμένη να φανεί χρήσιμη όταν υπάρχει απροθυμία ή αδυναμία εκτέλεσης μιας καμπύλης σακχάρου ,που είναι και η πιο σωστή μέθοδος διάγνωσης του ΣΔ.
2.Ποιός ο κίνδυνος ανάπτυξης άπνοιας στον ύπνο σε γυναίκες με PCOS ;
Οι γυναίκες με PCOS πρέπει αυτές και οι σύντροφοί τους να ερωτώνται αν ροχαλίζουν και αν παρουσιάζουν κόπωση κατά τη διάρκεια της ημέρας/υπνηλία, να πληροφορούνται γύρω από τους κινδύνους άπνοιας στον ύπνο και να γίνεται η κατάλληλη διερεύνηση και αντιμετώπιση αν χρειαστεί.
Η επίπτωση αποφρακτικής άπνοιας στον ύπνο αυξάνεται στις παχύσαρκες γυναίκες με PCOS .Πιθανότατα σχετίζεται το επίπεδο των ανδρογόνων και η αντίσταση στην ινσουλίνη με την αποφρακτική άπνοια στον ύπνο σε PCOS και
αυτή με τη σειρά της συμβάλλει στην αντίσταση στην ινσουλίνη στο PCOS και η συνεχής θετική πίεση αερισμού με τη συσκευή CPAP ,βελτιώνει την ευαισθησία στην ινσουλίνη σε αυτές τις γυναίκες.
3.Ποιός ο κίνδυνος εμφάνισης Καρδιαγγειακής νόσου στις γυναίκες με PCOS;
Δεν έχουν ακόμα αναπτυχθεί συμβατικοί τρόποι υπολογισμού του καρδιαγγειακού κινδύνου σε γυναίκες με PCOS .
‘Oλες οι γυναίκες με PCOS πρέπει να εκτιμώνται για τον καρδιαγγειακό τους κίνδυνο με συνεκτίμηση διαφόρων παραγόντων όπως η παχυσαρκία, η έλλειψη φυσικής δραστηριότητας, το κάπνισμα, ,το οικογενειακό ιστορικό ΣΔ τύπου 2,η δυσλιπιδαιμία,η υπέρταση, η παθολογική ανοχή στη γλυκόζη ,ο διαβήτης τύπου 2,κατά την στιγμή της διάγνωσης.
Στην πράξη ,η υπέρταση πρέπει να αντιμετωπίζεται, ενώ η μείωση των λιπιδίων ΔΕΝ προτείνεται σαν ρουτίνα να γίνεται με φαρμακευτική αγωγή και θα πρέπει να συνταγογραφείται μόνο από ειδικό.
Οι γυναίκες με PCOS έχουν αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης ψυχολογικών διαταραχών όπως και επηρεασμένης ποιότητας ζωής ,όπως έχει φανεί από την επίδραση του άγχους και /ή της κατάθλιψης ,διαταραχών στην πρόσληψη φαγητού όπως και δυσλειτουργιών στη σύναψη σχέσεων και στη συνολικότερη σεξουαλική συμπεριφορά, παράγοντες που σίγουρα καθορίζουν την ποιότητα της ζωής.
Σκεφτείτε τη διερεύνηση σε άτομα που έχουν κατάθλιψη σε δύο συγκεκριμένα ζητήματα :
– ‘’Κατά τον τελευταίο μήνα ,έχετε ενοχληθεί με αισθήματα στενοχώριας ,κατάθλιψης ή απελπισίας;’’
-‘’Κατά τον τελευταίο μήνα ,έχετε συχνά ενοχληθεί από το ότι αισθάνεστε λίγο ενδιαφέρον ή πολύ μικρή χαρά στην εκτέλεση διαφόρων εργασιών;’’
Εάν ένα άτομο απαντήσει ‘’ναι’’ σε κάποια από τις παραπάνω ερωτήσεις ,καλό θα ήταν να παραπεμφθεί σε ειδικό ψυχικής υγείας.
ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΚΑΙ PCOS
1.Ποιοί είναι οι κίνδυνοι για καρκίνο σε πάσχουσες από PCOS και πως θα πρέπει να ελέγχονται;
*Η Ολιγομηνόρροια ή αμηνόρροια σε γυναίκες με PCOS ,μπορεί να προδιαθέσει σε ενδομητρική υπερπλασία και αργότερα καρκίνο.
*Αποτελεί καλή πρακτική η συνταγογράφηση κάποιου προγεστερινοειδούς ώστε να υπάρξει αιμορραγία από απόσυρση τουλάχιστον κάθε 3-4 μήνες.
*Θα πρέπει να εκτελείται διακολπικό υπερηχογράφημα σε απουσία αιμορραγίας από απόσυρση ή ανώμαλης αιμορραγίας.
*Πάχος ενδομητρίου < 7 χιλιοστά είναι απίθανο να είναι υπερπλασία σε PCOS.
*Ένα πεπαχυσμένο ενδομήτριο ή ένας ενδομητρικός πολύποδας πρέπει να διερευνάται με βιοψία ενδομητρίου και/ ή υστεροσκόπηση.
*Δεν φαίνεται να υπάρχει συσχέτιση με καρκίνο μαστού ή ωοθηκικό καρκίνο και δεν απαιτείται περαιτέρω παρακολούθηση.
Είναι γνωστό από παλιά ότι η ολιγομηνόρροια και η αμηνόρροια σε παρουσία Προεμμηνοπαυσιακών επιπέδων Οιστρογόνων μπορεί να οδηγήσει σε ενδομητρική υπερπλασία και καρκίνωμα.
Υπάρχουν μέτριας ισχύος στοιχεία που υποστηρίζουν το εύρημα ότι οι γυναίκες με PCOS έχουν 2,89 φορές αυξημένο κίνδυνο για ενδομητρικό καρκίνο.
Σε γυναίκες με PCOS ,τα διαστήματα μεταξύ των εμμήνων ρύσεων παραπάνω από 3 μήνες[κάτι που μεταφράζεται σε συνολικό αριθμό περιόδων < 4 /έτος ]μπορεί να συσχετιστεί με ενδομητρική υπερπλασία.
Η τακτική πρόκληση ΕΡ ή η πρόκληση αιμορραγίας από απόσυρση με κυκλική χορήγηση προγεσταγόνων για τουλάχιστον 12 ημέρες ,τα από του στόματος αντισυλληπτικά ή ενδομητρική προστασία με εφαρμογή σπειράματος όπως το MIRENA που έχει προγεστερόνη ,θα μπορούσε να αποτελέσει μια καλή πρακτική σε ολιγομηνορροικές γυναίκες με PCOS αλλά το πιο αποτελεσματικό σχήμα δεν είναι σαφές λόγω έλλειψης στοιχείων.
Αντίθετα υπάρχει επαρκής βαθμός συσχέτισης του υπερηχογραφικά απεικονιζόμενου πάχους ενδομητρίου με τη ενδομητρική υπερπλασία. Δεν υπήρξαν περιπτώσεις υπερπλασίας ενδομητρίου με πάχος < 7 χιλιοστά.
Οι γυναίκες με PCOS ΔΕΝ έχουν αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο μαστού σε σχέση με αυτές που δεν έχουν PCOS.
Δεν έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο για καρκίνο ωοθηκών και γι ’αυτό δεν απαιτείται περαιτέρω παρακολούθηση.
ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΕΣ ΜΕΙΩΣΗΣ ΚΙΝΔΥΝΟΥ
1.ΑΣΚΗΣΗ ΚΑΙ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΩΜΑΤΙΚΟΥ ΒΑΡΟΥΣ
Προτείνεται αλλαγή στον τρόπο ζωής, με δίαιτα ,άσκηση και απώλεια βάρους και οι οδηγίες αυτές είναι η πρώτη γραμμή παρέμβασης και αντιμετώπισης των γυναικών με PCOS για την βελτίωση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων και πάντα θα πρέπει να προηγούνται φαρμακευτικών μέτρων.
Ακόμα και η μείωση του 5% του συνολικού σωματικού βάρους έχει βρεθεί ότι μειώνει την αντίσταση στην ινσουλίνη και τα επίπεδα της τεστοστερόνης όπως
και προκαλεί συνολική βελτίωση της σύστασης του σώματος και όλων των καρδιαγγειακών δεικτών.
Σε όλες τις γυναίκες με PCOS η πρώτη γραμμή αντιμετώπισης πρέπει να είναι ο έλεγχος του σωματικού βάρους, είτε η μείωσή του ,σε BMI > 25 ή η αποφυγή πρόσληψης σε ΒΜΙ 18,5-24.9 με μείωση της θερμιδικής ημερήσιας πρόσληψης και με άσκηση.
Σε γυναίκες με ΒΜΙ> 40 ή περισσότερο, ή σε γυναίκες με ΒΜΙ> 35 που έχουν παράγοντες κινδύνους όπως η υπέρταση ή ο ΣΔ τύπου 2,θα πρέπει να αναζητηθεί άλλη λύση ,τύπου βαριατρικής χειρουργικής.
8.2 ΕΙΝΑΙ Η ΛΗΨΗ ΦΑΡΜΑΚΩΝ ΕΝΔΕΔΕΙΓΜΕΝΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΙΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΜΕ PCOS;
Στην Μεγ.Βρετανία δεν έχουν λάβει άδεια κυκλοφορίας παράγοντες που ευαισθητοποιούν την Ινσουλίνη ,σε ασθενείς που δεν πάσχουν από ΣΔ.
Αν και υπάρχουν πολλές ενδείξεις για την ασφάλεια αυτών των φαρμάκων ,δεν υπάρχει προς το παρόν απόδειξη ότι η χρήση αυτών των παραγόντων προσφέρει μακροχρόνιο όφελος.
Αντίθετα η χρήση φαρμάκων ελέγχου του σωματικού βάρους μπορεί
Η διαπίστωση των μακροπρόθεσμων επιπτώσεων του συνδρόμου των πολυκυστικών ωοθηκών οδήγησε στη χρήση παραγόντων που ευαισθητοποιούν την ινσουλίνη όπως η μετφορμίνη [GLYCOPHAGE]—και οι θειαζολιδιμεδιόνες -TZDs -[ACTOS,ANANDIA,RAGLITAN,ZIPION]στην μείωση της αντίστασης στην ινσουλίνη και κατά συνέπεια ,στην μείωση του κινδύνου για ΣΔ.
Πάντως ΔΕΝ υπάρχουν επαρκή στοιχεία ως προς τις μακροπρόθεσμες επιπτώσεις της χρήσης τέτοιων φαρμάκων σε γυναίκες με PCOS .
Η Μετφορμίνη έχει βραχυπρόθεσμες ωφέλειες στην αντίσταση στην ινσουλίνη και σε άλλους καρδιαγγειακούς δείκτες σε γυναίκες με PCOS χωρίς ΣΔ. Υπάρχουν στοιχεία που υποστηρίζουν ότι μειώνεται το επίπεδο των ανδρογόνων κατά 11% με την μετφορμίνη σε σχέση με placebo.Γυναίκες με ΒΜΙ> 37 μπορεί να μην ανταποκριθούν καλά με συνήθη δόση μετφορμίνης[θα πρέπει να σημειωθεί ότι τόσο η μετφορμίνη όσο και θειαζοδινεδιόνες ΔΕΝ έχουν άδεια κυκλοφορίας σε PCOS].
Δεν υπάρχουν ομόφωνα επαρκή στοιχεία που να υποστηρίζουν τη χρήση τέτοιων φαρμάκων στην αποφυγή των καρδιαγγειακών επιπτώσεων στο PCOS και χρειάζεται περαιτέρω έρευνα.
Έχουν αναφερθεί στοιχεία από έρευνες όπου καταγράφηκαν καλύτερα αποτελέσματα σε ασθενείς με PCOS όπου άλλαξαν τρόπο ζωής σε σχέση με τη χρήση μετφορμίνης ως προς την βελτίωση των καρδιαγγειακών παραγόντων κινδύνου και την εξέλιξη σε ΣΔ τύπου 2.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την μετφορμίνη σε γυναίκες με PCOS που ήδη έχουν αλλάξει τρόπο ζωής και δεν παρουσίασαν καμία βελτίωση στην διαταραγμένη αντίσταση στην ινσουλίνη όπως και σ’ αυτές με διαταραγμένη ανοχή στη γλυκόζη.
8.3 ΚΑΥΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΩΟΘΗΚΩΝ
ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΗΛΕΚΤΡΟΚΑΥΤΗΡΙΑΣΜΟ;
Ο ΗΛΕΚΤΡΟΚΑΥΤΗΡΙΑΣΜΟΣ ΤΩΝ ΩΟΘΗΚΩΝ ΘΑ ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΖΕΤΑΙ ΣΕ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΧΩΡΙΣ ΩΟΘΥΛΑΚΙΟΡΡΗΞΙΑ ,ΙΔΙΩΣ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟ ΒΜΙ,ΣΑΝ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΠΡΟΚΛΗΣΗ ΩΟΘΥΛΑΚΙΟΡΡΗΞΙΑΣ.
Η Ανωοθυλακιορρηξία που σχετίζεται με PCOS έχει από καιρό βελτιωθεί με χειρουργική αντιμετώπιση.
Μια μεγάλη τυχαιοποιημένη μελέτη έδειξε σταθεροποίηση της ωορρηξίας όπως και αποκατάσταση στο φυσιολογικό των ανδρογόνων και της SHBG ,στον ορό μέχρι και 20 έτη μετά τον λαπαροσκοπικό ωοθηκικό ηλεκτροκαυτηριασμό σε ποσοστό πάνω από 60% των ασθενών ,ιδίως αν είχαν φυσιολογικό ΒΜΙ.
Προτείνεται πάντως ότι θα πρέπει να εφαρμόζεται αυτή η μέθοδος σε ασθενείς με φυσιολογικό ΒΜΙ ή όπου εφαρμόζεται η λαπαροσκόπηση για άλλους λόγους.
Θα πρέπει επίσης να τονιστεί ότι η χειρουργική των ωοθηκών μπορεί να επηρεάσει δυσμενώς την αναπαραγωγική ικανότητα στο μέλλον.
8.4 ΒΑΡΙΑΤΡΙΚΗ ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ
ΠΟΙΑ Η ΠΡΟΓΝΩΣΗ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΕΠΕΜΒΑΣΗ ΓΙΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ;
Η ΧΕΙΡΟΥΡΓΙΚΗ ΓΙΑ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΝΔΕΙΚΝΥΤΑΙ ΓΙΑ ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΕ ΚΑΟΗΘΗ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ ΚΑΙ ΒΜΙ > 40 Ή
ΒΜΙ> 35 ΜΕ ΣΥΝΟΔΟ ΑΛΛΗ ΠΑΘΗΣΗ ΣΧΕΤΙΖΟΜΕΝΗ ΜΕ ΠΑΧΥΣΑΡΚΙΑ
ΕΑΝ ΕΧΟΥΝ ΑΠΟΤΥΧΕΙ ΑΛΛΕΣ ΚΛΑΣΣΙΚΕΣ ΜΕΘΟΔΟΙ ΑΠΩΛΕΙΑΣ ΒΑΡΟΥΣ.
Μπορεί με τέτοιες επεμβάσεις να επιτευχθεί απώλεια βάρους μέχρι και 60% και να βελτιωθεί ο ΣΔ, η Υπέρταση και η δυσλιπιδαιμία με αποτέλεσμα τη μείωση της καρδιαγγειακής νόσου όταν συγκρίνεται με τροποποίηση της ζωής.
Θα πρέπει να εφαρμόζεται εκεί όπου όλες οι άλλες κλασσικές μέθοδοι έχουν αποτύχει με προσοχή στις πιθανές επιπλοκές της επέμβασης , 0.1- 1% ποσοστό θνησιμότητας, απόφραξης εντέρου ,λοίμωξης ,οισοφαγίτιδας και διαταραχών θρέψης.
Πηγή : ROYAL COLLEGE OF OBSTETRIC AND GYNECOLOGY
‘’Long term consequences of polycystic ovarian syndrome’’
Green top Guideline No 33
November 2014
